คำจำกัดความของความน่าเชื่อถือและขอบเขตของ ความน่าเชื่อถือของลำโพงฮอร์นแอปพลิเคชันหมายถึง: "ความสามารถของผลิตภัณฑ์ฮอร์นลำโพงในการทำฟังก์ชั่นที่ระบุภายในจำนวนชิ้นส่วนที่ระบุและภายในเวลาที่กำหนด" มันเป็นดัชนีเวลาและคุณภาพของผลิตภัณฑ์ลำโพง PA หลังจากโรงงานซึ่งใช้เพื่ออธิบายว่าฮอร์นลำโพงเสียหายได้ง่ายและเชื่อถือได้ในกระบวนการใช้งานหรือไม่ ด้วยการปรับปรุงความต้องการของผู้ใช้โครงสร้างฮอร์นลำโพงมีความซับซ้อนมากขึ้นเรื่อย ๆ (เช่นลำโพงรถยนต์) อัตราส่วนพลังงานเอาต์พุตมีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ (เช่นลำโพง PA) การใช้สภาพแวดล้อมที่รุนแรงมากขึ้น (เช่น ลำโพงกลางแจ้ง) จะนำไปสู่ระดับความน่าเชื่อถือของผลิตภัณฑ์ลำโพงลดลง ในเวลาเดียวกันหากการใช้วัสดุใหม่เทคโนโลยีใหม่หรือเทคโนโลยีใหม่ปัจจัยที่ไม่น่าเชื่อถือของลำโพง PA จะเพิ่มขึ้น
ความน่าเชื่อถือของลำโพงยังสามารถกำหนดเป็น: "จำนวนความล้มเหลวที่อนุญาตสำหรับผลิตภัณฑ์ลำโพงภายใต้เงื่อนไขที่ระบุและภายในเวลาที่กำหนด" การแสดงออกทางคณิตศาสตร์คือเวลาเฉลี่ยระหว่างความล้มเหลว (MTBF) สามารถพิจารณาได้ว่าความล้มเหลวแบบสุ่มนั้นหลีกเลี่ยงไม่ได้และเป็นที่ยอมรับและเหตุผลที่นำไปสู่ความล้มเหลวคือเหตุผลในการออกแบบหรือกระบวนการผลิต ตราบใดที่พวกเขาอยู่ในจำนวนที่อนุญาตพวกเขามักจะไม่ได้ติดตามเพิ่มเติม ดังนั้นเร็วเท่าที่ปี 1995 ประชาคมระหว่างประเทศเริ่มตั้งคำถามถึงคำจำกัดความดั้งเดิมของความน่าเชื่อถือและความคิดเก่า ๆ ว่าความล้มเหลวแบบสุ่มนั้นหลีกเลี่ยงไม่ได้และในขณะเดียวกันก็เริ่มใช้วิธีการทางกายภาพของความล้มเหลวในวิศวกรรมความน่าเชื่อถือ
"เงื่อนไขที่กำหนด" ในคำจำกัดความของความน่าเชื่อถือกำหนดความน่าเชื่อถือที่หลากหลายและความน่าเชื่อถือของผลิตภัณฑ์นั้นเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับสถานะการทำงานเงื่อนไขการบริการและสภาพแวดล้อมของการจัดเก็บและการขนส่ง เงื่อนไขสามารถแบ่งออกเป็นสองประเภท: เงื่อนไขการใช้งานและเงื่อนไขโดยรอบ เงื่อนไขการบริการหมายถึงเงื่อนไขความเครียดที่ทำงานภายในผลิตภัณฑ์รวมถึงความเครียดทางไฟฟ้าต่างๆความเครียดทางเคมีและความเครียดทางกายภาพ สภาพแวดล้อมรวมถึงสภาพความเครียดสิ่งแวดล้อมที่หลากหลายเช่นอุณหภูมิความชื้นความดันอากาศก๊าซที่เป็นอันตรายเชื้อราสเปรย์เกลือช็อตการสั่นสะเทือนและการแผ่รังสี ในแง่นี้การทดสอบด้านสิ่งแวดล้อมยังเป็นหมวดหมู่ของการทดสอบความน่าเชื่อถือ เงื่อนไขความเครียดเหล่านี้สามารถนำไปใช้เป็นรายบุคคลหรือรวมกันซึ่งจะมีผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อความน่าเชื่อถือของผลิตภัณฑ์ลำโพง
เทคนิคความน่าเชื่อถือ
วัตถุประสงค์ของการออกแบบที่น่าเบื่อคือการลดอัตราความล้มเหลวขั้นพื้นฐานโดยการทำให้ความเครียดของส่วนประกอบสำคัญซึ่งมีอิทธิพลอย่างมากต่อความน่าเชื่อถือของลำโพงที่ต่ำกว่าระดับทั่วไป การออกแบบที่เร่าร้อนใช้กันอย่างแพร่หลายในการออกแบบระบบลำโพง ในการออกแบบหน่วยลำโพงความคิดในการออกแบบที่ลดลงนั้นสะท้อนให้เห็นถึงการใช้พื้นที่ขนาดใหญ่ของชิ้นส่วนรองรับตำแหน่งรูรับแสงขนาดใหญ่ของขดลวดเสียงการออกแบบตะกั่วและตะกั่ว
เนื่องจากค่าใช้จ่ายการออกแบบระบบลำโพงหรือลำโพงไม่ได้สะท้อนความคิดของการออกแบบซ้ำซ้อนอย่างเต็มที่ การประยุกต์ใช้สายถักหลายเส้นหรือการใช้เสาวางตำแหน่งคู่อาจสะท้อนแนวคิดการออกแบบที่ซ้ำซ้อน
การออกแบบความร้อน
อัตราความล้มเหลวของลำโพงจะเพิ่มขึ้นเมื่ออุณหภูมิในการทำงานเพิ่มขึ้น เพื่อลดอัตราความล้มเหลวอุณหภูมิการทำงานจะต้องลดลง Henrikson กล่าวถึงกลไกการนำความร้อนของลำโพงในทางทฤษฎี [41] สาเหตุหลักของการทำความร้อนลำโพงคือความร้อนของไลบรารีเสียง ดังนั้นเพื่อลดอุณหภูมิการทำงานของลำโพงเราสามารถเริ่มต้นจากการลดความร้อนของขดลวดเสียงและปรับปรุงการกระจายความร้อนของขดลวดเสียงและวงจรแม่เหล็ก การวัดความร้อนของลำโพงมีดังนี้: (1) ช่องความร้อนได้รับการออกแบบโดยแกนขั้ว, ตัวยึดตำแหน่ง, เฟรมอ่าง, รากกรวยกระดาษและ L บนกรอบขดลวดเสียง ในเวลาเดียวกันควรให้ความสนใจเพื่อป้องกันเสียงรบกวนจากการไหลของอากาศที่เกิดจากการออกแบบที่ไม่ดี (2) ใช้ของเหลวแม่เหล็กเพื่อปรับปรุงความสามารถในการกระจายความร้อนของขดลวดเสียง
